Aquesta dimenjada, Montsegur es estat un còp de mai lo còr de l’occitanisme. E mai lo cònsol màger enebiguèsse l’accès al Prat dels Cremats e a l’ensemble del puèg cinc jorns abans l’eveniment, la còla de Carrièras Occitanas mantenguèt pasmens la convocacion, e l’occitanisme i respondèt present. L’acte II es estat una capitada. Una capitada de mai.

L’an passat, a Vilafranca de Roergue, aquestes joves tornèron bastir l’ostal de Joan Petit, destruch après l’òrra execucion del crocant revolucionari en 1643. Lo poder aviá condemnat a mòrt qual que foguèsse que lo tornèsse bastir. Ongan, an causit Montsegur. Lo messatge es clar: los simbòls e la memòria istorica son importants, non pas pels musèus mas per recobrar l’identitat.

Montsegur es benlèu lo simbòl mai fòrt de la resisténcia occitana. Es aquí qu’en 1244 foguèron cremats mai de dos cents òmes e femnas que refusavan de renegar lor fe. Èra la seguida d’una colonizacion que ja alavetz cercava de combatre la civilizacion dels trobadors, de la fin’amor, de la convivéncia e del paratge, pionièra del combat social e de l’egalitat entre femnas e òmes. Aquel biais d’èsser nos a fach pagar lo prètz de nos dever batre per poder èsser pendent gaireben tota nòstra existéncia millenària. Son mila ans d’istòria e tanben mila ans de luchas, coma o nos an plan remembrat la còla de Carrièras Occitanas. Pendent tot un millenari nòstre pòble a vist de fogals de resisténcia. Uèi, la resisténcia pòrta lo nom de Carrièras Occitanas.

Lo metòde a pas cambiat. Durant l’estiu passat, l’UNÈSCO inscriguèt los castèls diches «catars» a son patrimòni mondial jol nom de «fortalesas reialas capecianas». Lo castèl es dobèrt als toristas, mas aqueste dissabte èra barrat als occitans que lo volián far viure. Lo venceire escriguèt l’istòria, n’escriu tanben l’etiqueta e fa qu’un esbirre nos blòque lo passatge.

Lo cònsol màger cresiá de barrar un prat. Barrèt sonque un camin. L’engenh d’aquel movement es mai grand que totes los arrestats municipals, e lo crit de «Fagam lo puèg viu!» a ressonat amb fòrça delà lo còl de Montsegur.

Tot aquò se faguèt lo meteis jorn que de mobilizacions socialas per tot l’estat francés acaparravan las fòrças militantas. A l’esgard de la fòrça reala de l’occitanisme de uèi, o cal dire sens calcul: es una brava reüssida.

Aquestes joves an las idèas claras. Revendican l’occitan coma lenga viva, populara e de societat, non pas coma relíquia de musèu. Es aital que revendican la cultura populara e parlan de descolonizacion d’Occitània sens complèxe. Parlan de mila ans d’istòria e mila ans de lucha per poder èsser. E an causit una devisa qu’o resumís tot: «Serem çò que bastirem». Ni nostalgia ni lamentacion: òbra. Bastir un ostal a Vilafranca, far viure un puèg a Montsegur, bastir un país.

Çò que nos an portat aquesta dimenjada es mai que d’imatges. Es una injeccion de vam e de moral, que l’occitanisme n’avèm grand besonh. E es sustot una draia marcada amb una clarvesença exemplara. Òsca per Carrièras Occitanas!